• Mollenleed

    4 april 2022

    (uit: 'De mug en de olifant', 50 vermakelijke fabels)

    Mollenleed

    Na een arbeidzaam leven besloten de heer en mevrouw Mollema een rustig plekje voor hun oude dag te zoeken.

    ‘Voedselrijke grond, met de wormen voor het ophappen,’ smulde mevrouw al bij voorbaat. ‘Wormerveer?’

    ‘Randstad,’ smaalde meneer. ‘Alles asfalt. Daar duw je je snuit niet doorheen. Nee, er gaat niets boven Groningen.’

    Bij Slochteren aangekomen ging de heer Mollema welgemoed aan de slag om een passend onderkomen te graven.

    Na drie dagen liet hij trots het resultaat zien.

    ‘Prachtig,’ prees zijn vrouw. ‘Mooi dat je dat op jouw leeftijd nog kunt.’

    Een paar weken lang genoten ze van hun pensioen. Toen begonnen de problemen.

    ‘Ik ruik gas,’ zei mevrouw Mollema.

    ‘Je hebt gelijk,’ beaamde haar echtgenoot. ‘Zou ik te diep gegraven hebben?’

    ‘Niet dieper dan anders,’ zei zijn vrouw. ‘Vind je het hinderlijk?’

    ‘Ja,’ zei de heer des huizes. ‘We trekken verder.’

    Na een moeizame ondergrondse reis van ettelijke kilometers vond de heer Mollema het welletjes.

    ‘Ik moet wat energie overhouden voor ons nieuwe gangenstelsel,’ pufte hij. ‘Even op adem komen, dan gaat het wel weer.’

    Opnieuw kluste hij een seniorenwoning in elkaar waarmee zijn vrouw helemaal in haar nopjes was. Maar ook deze keer duurde hun rust maar kort.

    ‘Ik dacht even dat ik Parkinson had,’ zei mevrouw Mollema op een ochtend. ‘Maar nu denk ik dat de aarde beefde.’

    ‘Ik voelde het ook,’ zei de heer Mollema. ‘Levensgevaarlijk. Hier kunnen we niet blijven. Straks storten de gangen in.’

    Wat volgde was een zware tocht door de Groningse klei.

    ‘Misschien hadden we toch voor Drenthe moeten kiezen,’ zei meneer Mollema. ‘Dat zand, daar wroet je zo doorheen.’

    ‘Even volhouden,’ pepte mevrouw Mollema hem op. ‘Mijn gevoel zegt me dat we op de goede weg zijn.’

    Voor de derde keer wijdde de heer Mollema zijn krachten aan een bejaardenwoning. Hij merkte dat het elke keer een beetje moeizamer ging. Maar waar een wil was, was een weg en ook nu kon hij zijn vrouw een mooie woonplek bieden.

    ‘Dit was wel de laatste keer,’ zei hij. ‘Het is mooi geweest.’

    ‘Afgesproken,’ zei mevrouw Mollema. ‘We nemen het leven nu zoals het komt.’

    Helaas werd hun rust de eerstvolgende dag al verstoord. Boven hun hoofd hoorden en voelden ze een beangstigend gedreun.

    ‘Wat kan dat zijn?’ vroeg mevrouw Mollema benauwd.

    ‘Mmm,’ peinsde haar echtgenoot. ‘Het voelt als het stampvoeten van een mensenmassa.’

    ‘Verhuizen?’ vroeg mevrouw Mollema benepen.’

    ‘Nee,’ zei de heer Mollema resoluut. ‘Ik ga naar buiten.’

    ‘Naar buiten?’

    ‘Ja, naar buiten. Hout zoeken, om de boel te stutten.’

     

    De geldkraan open? Mondjesmaat

    bij alle kabinetten Rutte.

    De Groningers betogen kwaad

    dat steunen beter helpt dan stutten.

    Lees meer >> | 21 keer bekeken

  • De mug en de olifant

    11 maart 2022

    Een van de vijftig fabels uit mijn nieuwe boek:

    De dassenburcht

    Het viel het konijnengezin niet mee om een hol te graven. Het bos was dicht begroeid en overal waar ze grond weg krabden, stuitten ze op harde boomwortels.

    ‘Misschien een eindje verderop,’ stelde vader voor.

    Helaas loste dit het probleem niet op. Misschien was het bos toch niet zo geschikt als woonomgeving. Maar vijf eindjes verderop vonden ze onverwacht een royale gang die diep de grond in leek te lopen.

    ‘Dit is geen konijnenwerk,’ constateerde het gezinshoofd. ‘Ik ga even naar binnen om te zien of we hier iets kunnen huren.’

    Toen hij een kwartiertje later weer buiten kwam, grijnsde hij van oor tot oor.

    ‘We zijn welkom,’ glunderde hij. ‘Deze gang hoort bij een wijd vertakte dassenburcht. De eigenaar gebruikt dit deel niet meer en voor een winterwortel per week mogen wij hier wonen.’

    ‘Eten dassen konijnen?’ vroeg moeder bezorgd.

    ‘Nee,’ verzekerde vader. ‘Een muis gaat er misschien wel in, maar verder beperkt hij zich tot wormen, kevers, eikels en paddenstoelen. Het leek me een keurig dier. Nette streepjeskop, ik heb er alle vertrouwen in.’

     

    Op een ochtend stond er een wolf voor de ingang van het konijnenverblijf. Luidkeels maakte hij kenbaar dat hij de hoofdbewoner wilde spreken. Schoorpotend liep vader konijn naar de entree.

    ‘Ik kom de huur innen,’ kefte de wolf. ‘Twee wortelen.’

    ‘Wacht even,’ zei vader konijn behoedzaam. ‘De das is onze huisbaas en met hem hebben we de helft afgesproken.’

    ‘De das is dood,’ zei de wolf. ‘Ik heb hem opgegeten, omdat ik gisteren geen schaap kon vinden. De burcht is nu van mij. En één wortel per week was natuurlijk belachelijk weinig.’

    ‘Ik ga het regelen,’ zei het konijn. ‘Vanavond liggen er twee wortelen bij de ingang.’

     

    De week erop kwam de wolf met nieuwe eisen.

    ‘Er trekken vanmiddag nog drie families bij je in,’ zei hij. ‘Ruimte zat hier.’

    Vader konijn knikte benepen. ‘Even rekenen,’ zei hij. ‘Twee wortelen voor vier families, dan wordt de nieuwe huurprijs een halve wortel per week?’

    ‘Oplichter!’ riep de wolf. ‘Het gaat er niet om wat de huur jou kost, maar wat het mij oplevert. Voortaan leg je elke week vier wortelen voor me klaar.’

    Het leek het konijn niet raadzaam om de wolf tegen te spreken. Hij ging akkoord met de nieuwe overeenkomst, maar had nog een verzoek.

    ‘Het lekt in een van de slaapkamers,’ zei hij beleefd. ‘Kunt u iemand sturen om dat te verhelpen?’

    ‘Dat doe je zelf maar,’ zei de wolf bars. ‘Ik ben er niet om jouw problemen op te lossen. Verder nog iets?’

    ‘Nog één vraagje,’ zei het konijn hoopvol. ‘Die wortelen …. bent u misschien vegetariër geworden?

    ‘Vegetariër?’ schamperde de wolf. ‘Nee, die wortelen gebruik ik om schapen te lokken. Zodra er een toehapt, doe ik dat ook.’

     

    De huisjesmelker is een plaag,

    de woningmarkt zijn jachtterrein.

    De huurder worstelt met de vraag:

    ben ik het schaap of het konijn?

     

    Lees meer >> | 43 keer bekeken

  • Nederlands kampioen light-verse-dichten

    2 november 2021

    Zondag 31 oktober jl. ben ik voor de tweede maal Nederlands kampioen light-verse-dichten geworden. De finale vond plaats in Emmen, voor een gezellig publiek en een deskundige jury.

    Mijn optreden is op YouTube te zien via deze links: filmpje 1 en filmpje 2 (allebei ongeveer 4 minuten).

    Hieronder de teksten van mijn winnende gedichten.

     

    Paradijsvijver

    ‘Bah!’ sputterde Eva, ‘hier spring ik niet in.

    Geen jetstream, geen bubbels, het water ziet grijs.’

    ‘Kom op zeg!’ zei Adam. ‘Is dit je te min?

    Het is hier verdorie geen zwemparadijs!’

     

    Huisdier

    Mijn kat is niet te evenaren

    als metgezel die mij devoot,

    gezellig spinnend aan kan staren

    en zo mijn levensvreugd vergroot.

     

    Toch heeft zo’n huisdier ook bezwaren:

    ze blijft het hele jaar verharen,

    zodat ik op den duur besloot:

    toch liever maar een vrouw op schoot.

     

    Erfenis

    Toen grootpa op zijn sterfbed lag,

    verdeelde hij de boel.

    Michiel gaf hij een leuk bedrag

    en Teun zijn luie stoel.

     

    Trees had hem altijd gechauffeurd,

    haar gaf hij dus het meest.

    Ik was als laatste aan de beurt,

    hij gaf spontaan de geest.

     

    Villa Nel

    (een villanelle)

    Ik wil niet naar Hotel Le Ciel,     

    ik heb genoeg van dat exquise,

    ik wil gewoon naar Villa Nel.

     

    Al schijnt de zon in Neuchâtel,

    - mijn vrouw kan ik er altijd pleasen -

    ik wil niet naar Hotel Le Ciel.

     

    Ik ben verknocht aan Blauwkapel,

    ondanks de neerslaganalyse,

    ik wil gewoon naar Villa Nel.

     

    Wat moeten wij als doorsnee stel

    bij al die éminences grises?

    Ik wil niet naar Hotel Le Ciel.

     

    Geen entrecote, geen zalmforel,

    geen crème brûlée, geen moussesurprise,

    ik wil gewoon naar Villa Nel,

    naar mijn spontane totebel.

    Kroketten zijn haar expertise.

    Ik wil niet naar Hotel Le Ciel,

    ik wil gewoon naar Villa Nel.

     

    De dichter en zijn dochter

    Tot zijn dochter sprak de dichter:

    ‘’k Wil mijn nieuwe bundel lichter,

    meer toegankelijk en zachter,

    anders blijft de verkoop achter.’

     

    ‘Vader,’ sprak de dochter schuchter,

    ‘was u maar wat vaker nuchter.

    Vroeger was uw werk oprechter,

    door de drank presteert u slechter.’

     

    ‘Onzin!’, sprak de dichter krachtig.

    ‘Maak je vader niet neerslachtig.

    ’t Is alleen wat te godvruchtig.

    Illustreer het, fris en luchtig.’

     

    Ach, de dochter moest wel zwichten,

    want haar aard was vrede stichten.

    Naarstig deden zij hun plichten:

    vijftig plaatjes, tien gedichten.

     

    Langzaam raakten ze verknochter,

    hij waardeerde haar, hij mocht ‘r!

    Door de inbreng van zijn dochter

    steeg de omzet, hij verkocht er

     

    achttienhonderdachtentachtig.

    Lachend riep hij : ‘Allemachtig!

    Is mijn poëzie niet prachtig?’

    En ze vierden het eendrachtig.

     

    Kortjakje

    Haar rok en jak zijn altijd kort

    als zij ter kerke gaat of sport,

    zodat het nooit aan aandacht schort

    en zij vaak nagefloten wordt.

     

    Soms staan de kerels in een rij,

    vergapen zich aan haar kledij,

    maar kom vooral niet dichterbij.

     

    Dan snauwt ze stekelig: ‘Fuck off!’

    Ze is nu eenmaal kort van stof.

     

    Huisjesmelker

    Een nieuwe lichting nijvere studenten

    koos Amsterdam als kekke kennisbron:

    een bruinebonenfan uit Bartjes Drenthe,

    Zeeuws meisje en een nerd uit hartje Twente,

    op zoek naar fun en wetenschapsjargon.

     

    Ja, zelfs uit ver gelegen continenten,

    uit landen als Sri Lanka en Gabon,

    verscheen een keur van abituriënten,

    beschikkend over mooie I-Quotiënten.

    Maar niemand vond een huurflat of pension.

     

    Mijn woning krijgt steeds meer compartimenten,

    garage, kelder, vliering en balkon,

    een achtertuingazon voor zeven tenten.

    Zo plaats ik twintig jongeren (solvente!)

    plus één, na splitsing van de rooksalon.

     

    Maar denk nu niet: hij doet het voor de centen.

    Dan was ik als bankier of drugsbaron

    wel toegetreden tot de delinquenten,

    nee, ik ontzorg de hoog-intelligente

    pupil uit Holwerd of Heraklion.

     

    Er klussen lagelonenassistenten

    in mijn resort, dichtbij het Parthenon.

    Ik kan nu zonnen in de Griekse lente

    en weet wat ik mijn huurders in ga prenten:

    Diogenes was happy in een ton.

     

     

    Lees meer >> | 114 keer bekeken

  • Nog maar een paar coronagedichten .....

    23 maart 2021

    Oud normaal

    Meer versoepelingsbeleid!

    Kroegbezoeken, samenzangen,

    anderhalve meter kwijt,

    liefdeskusbereide wangen,

    uitgelaten innigheid.

     

    O, wat kan een mens verlangen

    naar de goede nieuwe tijd.

     

    BV Nederland

    De kleine ondernemer weert zich dapper.

    Hoewel de zaak al vele maanden kwijnt

    houdt men zich man-/vrouwmoedig overeind.

    De overheid biedt steun als flappentapper.

     

    Maar over vaccineren klinkt gemopper.

    Hier lijkt het kabinet meer floppentopper.

     

    Nu en later

    Ik doe niet mee met illegale feesten,

    ik ga niet bij familie op bezoek,

    ik dood de tijd met krant, tv en boek

    en mijd de boze viruswaarheidgeesten.

     

    Zodat die vraag me later niet benauwt:

    ‘Pap, was jij in de covidoorlog fout?’

     

    Avondklok

    Zo’n avondklok betekent huisarrest.

    Ik ben jaloers op hondeneigenaren

    die ’s avonds nog wat buitenlucht ervaren

    en zie maar weinig heil in een protest.

     

    Dus moet er maar iets anders aan de lijn.

    Loes doet de cavia, ik het konijn.

     

    Meevaller

    Ik sta niet op, ik ben ontzettend moe.

    Al bonst mijn hoofd bij bijna veertig graden,

    al lig ik uren in mijn zweet te baden,

    mijn dag kan niet meer stuk, hatsjie hatsjoe.

     

    Hoera, hoera, hoera! Hieperdepiep!

    Het is geen covid, maar gewoon de griep.

     

    Sexy

    Mijn lief is op het oog behoorlijk zedig,

    de blouse tot aan het hoogste knoopje dicht,

    make-up vindt zij een ordinair gezicht,

    haar rok verhult de enkels zelfs volledig.

     

    Maar ’s avonds is ze echt niet te weerstaan.

    Voor mij trekt zij een doorkijkkapje aan.

    Lees meer >> | 236 keer bekeken

  • Decemberperikelen

    21 december 2020

    Decemberperikelen ....

     

    (pixabay.com)

    Coronakilo’s

    Het lijkt wel of een mens steeds dikker wordt,

    geen fijn idee voor kerstmaalhobbyisten.

    Een veel gehoorde tip van diëtisten:

    gebruik bij uw diner een kleiner bord.

     

    Maar die suggestie lijkt me nogal maf.

    Dan valt het er aan alle kanten af.

     

    Zalig uiteinde

    Ideetje van ons aller CDA:
    voor mensen die naar knalvuurwerk verlangen
    de bommetjes door klokgelui vervangen,
    dan wordt het toch nog feestelijk. Nou ja .....

    Ik zou maar niet op klokkenluiden gokken.
    Ik denk dat men de drank wel luid laat klokken.

    Lees meer >> | 280 keer bekeken

  • Sinterklaasgedicht

    8 december 2020

    Sinterklaasavond

     

    Op 5 december is het altijd raak:

    de kinderen met aanhang, broers en zussen,

    we zingen, lachen, knuffelen en kussen

    en bijna elk cadeau valt in de smaak.

     

    Mijn Eva kreeg een bloedkoralen ketting,

    ik sokken, chocola en een besmetting.

    Lees meer >> | 269 keer bekeken

  • Nederlands kampioen plezierdichten 2020!

    26 oktober 2020

    25 Oktober kreeg ik de verheugende mededeling dat ik me dit jaar Nederlands kampioen light verse-dichten mag noemen. Dit evenement werd voor de vierde keer georganiseerd door de Stichting Taalpodium Emmen. I.v.m. de coronacrisis waren er dit jaar geen optredens van de finalisten, maar koos de jury het winnende werk uit de ingezonden gedichten.

    Hieronder vinden jullie de verzen waarmee ik in de prijzen viel.

     

    Niets dan goeds

    (sonnet)

     

    Ik loop op de begraafplaats bij de kerk

    en zie de namen: vrome honderdtallen

    die ons tot onze droefheid zijn ontvallen,

    toepasselijke spreuk op elke zerk.

     

    Vaak memoreert men hier het levenswerk:

    ‘Zij was een bron van liefde voor ons allen’,

    ‘Hierboven laat hij zijn trompetten schallen.’

    Bij ieder graf een stemmig bloemenperk.

     

    Verbazing dient zich aan, eerst licht dan sterk:

    waar bergt de mens de etters en de kwallen,

    de lui die graag verguizen en vergallen?

    De hypocriet, de pestkop en de vlerk?

     

    Er is één hoek in ongerepte staat

    met bord erbij dat onkruid niet vergaat.

     

     

    Prestatiemoraal

    (Copla de arte mayor)

     

    Het podiumdenken wordt sterk overdreven:

    wie is er de sterkste, de slimste van 't land?

    We zoeken constant competitieverband:

    het volk wil zijn helden, vermaard en verheven.

    Wie volgende Voice wordt is mij om het even,

    of Miss Hoek van Holland, of taartkampioen.

    Wat ik er als taalhumorist toe vind doen?

    Het woord van het jaar en de zin van het leven.

     

     

    Cruyffiaans

    (dubbel kwatrijn)

     

    Marie beoordeelt haar figuur,

    haar borsten met tevreden blik

    en klaagt dan piccalillyzuur:

    'Mijn derrière is te dik.'

     

    Hier past een liefdevol gebaar.

    Ik zie het blote tafereel

    en geef als troostend commentaar:

    'Elk voordeel heb zijn achterdeel.'

     

     

    Nepweb

    (kwintijnenkwintet)

     

    Hoe heilzaam is de Nieuwjaarsduik in zee?

    Is sparen nu Klaas Knotten of Piet Snotten?

    Wat moet ik doen als Don Juan in spe?

    Veel kennis op het web, maar ook foul play,

    slecht volk doet alles om u te bedotten.

     

    Hier overtreft men Story en Privé,

    het is een bron van nepnieuws en complotten:

    Henk Krol bekeert zich tot de SGP,

    Trump eet geen kip-, alleen maar haanfilet,

    Baudet probeerde novitsjok bij Otten.

     

    Bill Gates verstopte covid in 5G,

    coronakoorts verdwijnt in druipsteengrotten,

    Van Dissel is beschikbaar als premier,

    de vleermuis kan terug in uw diner:

    het virus is afkomstig van marmotten.

     

    Maar een gewaarschuwd browser telt voor twee,

    Ik laat me niet beduvelen door zotten.

    Ik start een site gericht op pais en vree,

    geen nep- maar pepnieuws deel ik aan u mee,

    het positieve denken zal gaan vlotten.

     

    Gevoel voor humor is voortaan een pre,

    de Schilderswijk zal bloeien, niet verkrotten.

    Er zit tóch vera in de aloë,

    er komen fondsen voor het Groot Dictee,

    en voor light verse royale prijzenpotten.

    Lees meer >> | 276 keer bekeken

  • Ietsnut: mijn nieuwe boek

    16 juli 2020

    Geen baan bij bank, bedrijf of lab,

    in politiek of wetenschap.

    Voor mij papier en dichterspen.

    Ik hoop dat ik een ietsnut ben.

     

    Tweehonderd pagina's met light verse (humoristische verzen), plus een serie coronagedichtjes, een cursus 'Zelf plezierdichten schrijven' en een cursus 'Spelen met taal'. Prijs: € 16,95. Leverbaar via boekhandel of internetwinkels.

    Als u Ietsnut bij mij bestelt vanuit Nederland (wimmeyles@gmail.com) betaalt u geen portokosten. Als u vanuit het buitenland bestelt, betaalt u voor verzending de portokosten minus € 4.

     

    Ongewenst bezoek

     

    D.V. word ik straks honderdtien.

    De burgemeester komt misschien.

    Ik wil hem absoluut niet zien.

     

    Hij lijkt een opperbeste vent

    en staat als hartelijk bekend,

    maar ik vertrouw hem voor geen cent.

     

    Het is geen kwestie van chagrijn,

    ook wil ik niet onaardig zijn,

    maar hij is mager en heet Hein.

    Lees meer >> | 371 keer bekeken

  • Coronagedichtjes (4)

    19 juni 2020

    Coronabeleid

     

    Een basisschool in Rome

    heeft streng geselecteerd:

    de wijsneus mag er komen,

    de snotneus wordt geweerd.

     

    Oud normaal

     

    Meer versoepelingsbeleid!

    Kroegbezoeken, samenzangen,

    anderhalve meter kwijt,

    liefdeskusbereide wangen,

    uitgelaten innigheid.

     

    O, wat kan een mens verlangen

    naar de goede nieuwe tijd.

     

     

    Het een en het ander

     

    Soms horen woorden bij elkaar,

    bijvoorbeeld kaars en kandelaar.

    Paasmaandag? Meubelboulevard!

    Beloftes en verkiezingsjaar,

    toiletpapier en hamsteraar,

    corona en ons abattoir.

     

    De sluiting bracht veel ongemak:

    ik was de lul, ik kreeg de zak.

     

    Coronastop

     

    Wanneer begint de voetbalcompetitie?

    Zo’n pauze is funest voor ieder team.

    Het samenspel is vast nog niet subliem.

    En hoe is het gesteld met de conditie?

     

    Tot kijken ben ik zeker weer bereid,

    al ben ik wel mijn wedstrijdritme kwijt.

     

     

    Beginnersfout

     

    Eerst was het fun, dat nieuwnormale groeten.

    We praktiseerden het als soort van sport.

    Ik heb me er uitbundig in gestort.

    Nu moet ik voor mijn enthousiasme boeten.

     

    Omdat ik hem te fanatiek bewoog

    zit ik met een corona-ellenboog.

     

     

     

    Lees meer >> | 394 keer bekeken

  • Coronagedichtjes (3)

    4 juni 2020

    Globetrotters

     

    Als iemand verre reizen doet,

    dan kan hij veel ver halen:

    van hebbedingenovervloed

    tot hachelijke kwalen.

     

    Verveling

     

    Eentonigheid gaat alle dagen door.

    Ik doe nu weinig anders meer dan lezen,

    het zal vandaag waarschijnlijk woensdag wezen,

    want gisteravond was er weer geen koor.

     

    Lekker in mijn eentje

     

    Ik heb geen moeite met het protocol:

    als solitair zon ik graag op mijn bankje.

    Veel liever dan bezoek heb ik een drankje

    en dan bedoel ik iets met alcohol.

     

    'Hou vol, meneer!' roept menige passant.

    Dan vul ik snel mijn glas weer tot de rand.

     

     

    Kloosterorde

     

    Het virus heeft al honderden geveld.

    Corona-angst bereikt nu ook het klooster.

    De abt beveelt een strenger schoonmaakrooster

    en mondbescherming heeft hij zelf besteld.

     

    Dus geen gedoe met oudepijenlapjes:

    gelijke monniken, gelijke kapjes.

     

     

    Vakantie

     

    Een kleine camping aan een Frans riviertje,

    zo'n vijftig Nederlanders bij elkaar,

    dat doen we nu al vijfentwintig jaar.

    Ontneemt corona ons nu dat pleziertje?

     

    Gré zegt dat niet alleen de Marne telt.

    Oké, dan veertien dagen Barneveld.

     

     

    Verveling

     

    Mijn werk viel weg: coronavroegpensioen.

    Mismoedig maakte ik mijn dagprogramma:

    een lampje voor de koelkast bij de Gamma,

    een kleine reparatie aan een schoen.

     

    Van druk druk druk opeens naar laagseizoen!

    Wat was het goed dat ik me toen beheerste.

    Ik dacht: 'Wees wijs, beperk je tot het eerste,

    dan heb je morgen ook nog iets te doen.'

    Lees meer >> | 396 keer bekeken

  • Meer blogs >>